Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2019

Τα παιδιά με την ταμπέλα.


Είναι τα διαφορετικά παιδιά. Τα παρεξηγημένα. Αυτά με τον διαφορετικό τρόπο σκέψης, αυτά που δεν μπαίνουν σε καλούπια. Αυτά που με την πρώτη ματιά φαίνονται κακομαθημένα, αγενή, παράξενα, άτακτα, υπερκινητικά, ενοχλητικά, αφηρημένα, κλπ, κλπ! Που δημιουργούν θέματα στην τάξη, με τους συμμαθητές, με τους δασκάλους.   
   Που οι παλιές, καλές και δοκιμασμένες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης και πειθαρχίας δεν τα αγγίζουν. Τα παιδιά που παραπέμπονται σε ειδικούς για αξιολόγηση, οι οποίοι, αφού τα εξετάζουν, τους κολλάνε μια ταμπέλα με το όνομα της δυσλειτουργίας που θεωρούν ότι έχουν, και τα παραπέμπουν σε άλλους ειδικούς για θεραπεία. Οι οποίοι προσπαθούν να τα "επιδιορθώσουν", λες και είναι χαλασμένα. 
   Τα παιδιά που μεγαλώνουν σ' έναν κόσμο που δεν τα σέβεται, δεν τα υποστηρίζει και δεν τα δέχεται. Που τα θεωρεί προβληματικά. Και που θεωρεί ότι για την συμπεριφορά τους φταίνε οι γονείς τους που δεν μπορούν να τα ελέγξουν και δεν τους βάζουν όρια. 
   Και όμως... οι γονείς αυτοί πραγματικά προσπαθούν για το καλύτερο. Και περνάνε δύσκολα και απογοητεύονται και ντρέπονται με κάθε τηλεφώνημα από το σχολείο, κάθε επικριτικό βλέμμα άλλων γονιών, κάθε έκρηξη θυμού του παιδιού τους. 
   Και προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει τίποτα, όταν προσπαθούν να καλέσουν άλλα παιδιά στο σπίτι και οι γονείς τους βρίσκουν ένα σωρό δικαιολογίες για να το αποφύγουν.
   Οι γονείς αυτοί αφήνουν τις δουλειές τους για να πάνε το "προβληματικό" παιδί τους στα ραντεβού για λογοθεραπεία, εργοθεραπεία και κάθε άλλη θεραπεία, για να συναντηθούν με τους δασκάλους όταν προκύψει θέμα στο σχολείο, για να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του στους άλλους. Και χωρίς να έχουν κάποια εξειδίκευση ή προηγούμενη γνώση, γίνονται ειδικοί στο τι δουλεύει και τι όχι για το παιδί τους.
   Και κάθε φορά που το αφήνουν μόνο του σε δραστηριότητες, παιδικά πάρτι, φιλικά σπίτια, είναι συνεχώς πάνω από το τηλέφωνο και περιμένουν να χτυπήσει και να τους ζητηθεί να πάνε να το πάρουν πιο νωρίς, γιατί κάτι συνέβη.
   Και παρόλο που κάνουν τόσα πολλά, απογοητεύονται με κάθε ξέσπασμα του παιδιού. Και το συγκρίνουν με τα άλλα, και αναρωτιούνται τι δεν κάνουν καλά, τι κάνουν οι άλλοι γονείς που δεν κάνουν αυτοί.
   Γιατί τα παιδιά με την ταμπέλα δεν διαφέρουν εξωτερικά από τα άλλα, τα "φυσιολογικά" και δεν είναι πάντα εύκολο για τους δασκάλους, τους άλλους γονείς, ακόμα και για την ίδια τους την οικογένεια, να αναγνωρίσουν, να δεχτούν και να σεβαστούν τις δυσκολίες τους. 
  Από την άλλη όμως, ποιος είναι ο ορισμός του "φυσιολογικού"; Μήπως το να είναι κανείς σαν όλους τους άλλους; Και υπάρχει μόνο ένας τρόπος να είναι κανείς "φυσιολογικός"; Αν σκεφτούμε ότι τα παιδιά με την ταμπέλα αποτελούν το 15-20% του μαθητικού πληθυσμού, οι αριστερόχειρες το 7-10% του γενικού πληθυσμού, οι γαλανομάτες το 17% και οι ξανθοί μόλις το 1,8%, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουμε το τι θεωρούμε "φυσιολογικό";
  Τα παιδιά με την ταμπέλα δεν είναι ούτε ελαττωματικά, ούτε άρρωστα. Είναι απλά διαφορετικά. Έχουν έναν διαφορετικό τρόπο να αντιλαμβάνονται τις πληροφορίες, να σκέφτονται και να αντιδρούν. Κάποιοι επιστήμονες μάλιστα λένε, ότι είναι πιο εξελιγμένα σε πολλούς τομείς της ζωής και της ύπαρξης. 
   Σίγουρα πάντως όταν νοιώθουν αποδεκτά γι' αυτό που είναι, όταν οι υπόλοιποι δεν τα κρίνουν και δεν προσπαθούν να τα αλλάξουν για να τα προσαρμόσουν στον "φυσιολογικό" κόσμο, όταν σέβονται την μοναδικότητα και τις ανάγκες τους, τότε οι δυσκολίες γίνονται ολοένα και λιγότερες και τα παιδιά με την ταμπέλα ανθίζουν και κάνουν πραγματικά εντυπωσιακά πράγματα.
  Μήπως ήρθε λοιπόν η ώρα να πετάξουμε τις ταμπέλες, να θαυμάσουμε τη διαφορετικότητά τους και, υποστηρικτικά,να τολμήσουμε να μάθουμε από αυτά. 

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2019

Το παιδί σου σ'εκνευρίζει αφάνταστα!

Δεν σταματάει με τίποτα!!!

Μιλάει συνεχώς. Συνεχώς όμως! Κι αν δεν μιλάει σε σένα, μιλάει στον εαυτό του ή κάνει διάφορους θορύβους. Ειδικά την ώρα που εσύ έχεις τέτοια κούραση που το μόνο που θες είναι να την αράξεις στον καναπέ και να μην κάνεις τίποτα. Και τότε έρχεται και σου κάνει τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και ξανά!
Βέβαια, κωφεύει χαρακτηριστικά όταν εσύ του κάνεις μια ερώτηση ή του ζητήσεις, ας πούμε, να πάει να κάνει μπάνιο ή να μαζέψει τα παιχνίδια του.
Από την άλλη, είναι και η ύποπτη ησυχία. Όταν για ώρα μένει στο δωμάτιό του και δεν ακούγεται. Τη στιγμή που θα σκεφτείς τι να συμβαίνει άραγε, θα βγει λερωμένο από πάνω ως κάτω με μπογιές κρατώντας όλο περηφάνια το έργο του: "Κοίτα τι έφτιαξα για σένα, μαμά!!!"
Άντε, μαμά, για να σε δούμε τώρα! Πώς θα το χειριστείς το θέμα;;;;


Και κινείται συνεχώς. Μα συνεχώς! Εκεί που κάθεται, θα σηκωθεί ξαφνικά και θ΄αρχίσει να χοροπηδάει πάνω κάτω.  Ή εκεί που σε παίρνει ο γλυκός ο ύπνος στον προαναφερθέντα καναπέ, θα πέσει πάνω σου απότομα και θα πεταχτείς μέχρι το ταβάνι!
Αλλά μην τυχόν και του πεις να ετοιμαστεί για να πάτε κάπου που δεν θέλει. Τότε θα κάτσει κατάχαμα και δεν θα σηκώνεται με τίποτα! 

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2019

Στόχοι για το 2019 και 4 τρόποι να τους κάνουμε πραγματικότητα!


Καινούργια χρονιά, καινούργια αρχή!

Κάθε Γενάρη λες και γίνεται κάτι μαγικό. Λες και ξεχνάμε το φορτίο που σέρναμε πίσω μας μέχρι το Δεκέμβρη, τα αποκλείεται, τα δεν μπορώ, τα δεν είναι αυτά για μένα, τους περιορισμούς που βάζουμε στον εαυτό μας. Λες και σέρνεται επιδημία αισιοδοξίας και ελπίδας και την κολλάνε όλοι! Τι κι αν δεν έχω πατήσει στο γυμναστήριο εδώ και κάτι μήνες, από Γενάρη θα πηγαίνω κάθε μέρα. Τι κι αν καπνίζω σαν φουγάρο, με το που μπει η καινούργια χρονιά θα το κόψω μαχαίρι. Τι κι αν δεν βάζω δεκάρα στην άκρη, με το που θα πέσει ο πρώτος μισθός του χρόνου θ΄αρχίσω αποταμίευση!
Το θέμα είναι πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε αυτή την αισιοδοξία και αποφασιστικότητα να κρατήσει και τους δώδεκα μήνες της καινούργιας χρονιάς και να μην ξεφουσκώσει με το που θα μπούμε και πάλι στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Για να δούμε λοιπόν....
Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να πετύχουμε επιτέλους τους στόχους για το 2019 που θέλαμε να πετύχουμε από το 2018, είχαμε βάλει από το 2017, ήδη σχεδιάσει από το 2016 και υποσχεθεί στον εαυτό μας να πετύχουμε το 2015;;;;;

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2018

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις

Χριστούγεννα από Οκτώβρη;

Είναι η ιδέα μου ή τα Χριστούγεννα έρχονται όλο και πιο νωρίς χρόνο με τον χρόνο; Πριν μερικά χρόνια, στις αρχές του Δεκέμβρη εμφανίζονταν δειλά-δειλά τα πρώτα στολίδια στα μαγαζιά και οι πρώτες χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις στην τηλεόραση και τα περιοδικά. Στα περισσότερα σπίτια αρχίζαμε σιγά-σιγά να στολίζουμε στα μέσα του μήνα. Υπήρχαν και κάποιοι που στόλιζαν στις αρχές αλλά ήταν η μειοψηφία και τους θεωρούσαμε υπερβολικούς. Καλά θυμάμαι, έτσι δεν είναι;
Και ξαφνικά... λες και μεταφέρθηκε η γιορτή! Στολισμοί καταστημάτων και διαφημίσεις από τον Οκτώβρη, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το Νοέμβρη με φωτογραφίες τέλειων γιορτινών σαλονιών συνοδευόμενες με σχόλια του στυλ "Στολίσαμε επιτέλους και φέτος! Αργήσαμε λίγο!"

Αργήσαμε λίγο;;; Το Νοέμβρη;;; Τι έγινε ρε παιδιά;; Έχασα κάτι;; Μήπως δεν κατάλαβα καλά;;;
Μας ρούφηξε η τεχνητή δίνη της μανίας των Χριστουγέννων;;; Αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να στολίσουμε, να ψωνίσουμε, να δείξουμε ότι δεν μείναμε πίσω στον αγώνα δρόμου των γιορτών;;

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2018

7 σίγουροι τρόποι για να μην έχεις επαφή με τους μαθητές σου.

Είναι πολύ εύκολο!

Θέλεις να μείνεις στη μνήμη των μαθητών σου ως ο χειρότερος εκπαιδευτικός που γνώρισαν ποτέ; Ακολούθησε αυτές τις συμβουλές και σίγουρα θα τα καταφέρεις.

1.  Υποτίμησέ τους.

Κάνε αυτούς που δυσκολεύονται να αισθανθούν άσχημα. Αποκάλεσέ τους ηλίθιους, χαζούς, πες τους ότι δεν θα καταφέρουν τίποτα στη ζωή τους επειδή δεν είναι καλοί στο μάθημά σου.

2. Φώναζε.

Πολύ. Και με την παραμικρή αφορμή. Έτσι θα χάσεις εντελώς το σεβασμό τους. Σιγά μην κάτσεις να ηρεμήσεις και να μιλήσεις με σταθερότητα και ψυχραιμία!


Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

Τι κρύβει το παγόβουνο;

Ένα δέκατο.

Φανταστείτε ένα παγόβουνο, ένα τεράστιο, γιγάντιο όγκο από πάγο που φαίνεται να επιπλέει με μαγικό τρόπο στη μέση του ωκεανού. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι το κρατάει στην επιφάνεια; Τι υπάρχει από κάτω; Ξέρετε ότι αυτό που βλέπετε είναι μόνο το ένα δέκατο ολόκληρου του παγόβουνου; Το ένα δέκατο!!! Ένα τόσο μικρό τμήμα του παγόβουνου, και όμως μπορεί να βουλιάξει ολόκληρα πλοία! Το ένα δέκατο!!! Αυτό σημαίνει ότι το 90% του παγόβουνου βρίσκεται κρυμμένο κάτω από την επιφάνεια του νερού και δε μπορούμε να το δούμε!!! Αν θέλουμε να το εξερευνήσουμε, χρειαζόμαστε ειδικό εξοπλισμό, ικανότητες και εργαλεία. 



Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Μέρος Γ' και τελευταίο: Στο σπίτι)

Το να είσαι γονιός ενός δύσκολου παιδιού είναι δύσκολο!

Δεν είναι καθόλου απλό. Το παιδί βάζει τους δικούς του όρους στο παιχνίδι, πάει από το ένα άκρο στο άλλο σε κλάσματα δευτερολέπτου, δεν πειθαρχεί. Αναγκάζεσαι να γίνεις εσύ κακός αλλά κι αυτό δεν είναι λύση. Τι θα γίνει λοιπόν;


Τρίτη, 18 Σεπτεμβρίου 2018

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Μέρος Β': Στην τάξη)

Την ώρα που προσπαθείς να διδάξεις έναν δύσκολο κανόνα γραμματικής στην τάξη σου, είσαι απόλυτα συγκεντρωμένη και οι περισσότεροι μαθητές παρακολουθούν αφοσιωμένοι, ακούγεται ένα ΜΠΑΜ!!! Γυρνάς και τι να δεις: πάλι τα κατάφερε ο ίδιος μαθητής να σου χαλάσει το μάθημα!!! Αυτή τη φορά έπεσε στο πάτωμα, ενώ τον είχες προειδοποιήσει τόσες φορές, αφού τον έβλεπες να κάνει κούνια στην καρέκλα! Πάντα κάτι θα κάνει να ενοχλήσει αυτό το παιδί. Θα τραβήξει τα μαλλιά της μπροστινής που φυσικά θα βάλει τα κλάματα, θα χτυπήσει τους άλλους, θα σηκωθεί και θα κάνει βόλτες στην τάξη σε άσχετες στιγμές, θα νευριάσει δίχως φανερό λόγο, θα μιλήσει άσχημα σε σένα και τους συμμαθητές του και άλλα πολλά. 
Τι του έκανες παρατηρήσεις, τι τον κράτησες μετά το μάθημα να του μιλήσεις, τι δοκίμασες συστήματα επιβράβευσης με αυτοκόλλητα και δωράκια, τι του φέρθηκες με αυστηρότητα, μέχρι  στο διευθυντή τον έστειλες και κάλεσες τους γονείς... Τίποτα δεν άλλαξε!
Έχεις αρχίσει να κουράζεσαι και να απελπίζεσαι, να αντιπαθείς το παιδάκι, να το συζητάς με συναδέλφους μήπως έχουν καμία καλύτερη ιδέα, να το σκέφτεσαι ακόμα κι όταν είσαι σπίτι, να νομίζεις ότι φταις εσύ...


Ενδιαφέρον και αγάπη

Ξεκίνα να το καλημερίζεις και να το ρωτάς πώς είναι. Δείξε πραγματικό ενδιαφέρον γι΄αυτά που σου λέει. Δείξε του ότι χαίρεσαι που είναι στην τάξη σου. Το παιδάκι έχει συνηθίσει να νομίζουν όλοι ότι φταίει αυτό, να το κατηγορούν και να το επιπλήττουν. Θα ξαφνιαστεί ευχάριστα όταν δει ότι κάποιος του φέρεται διαφορετικά, θέλει να το ακούσει και πιστεύει στις ικανότητές του. 


Μην το παίρνεις προσωπικά

Το πιο πιθανό είναι το παιδάκι να έχει κάποιες δυσκολίες που το κάνουν να φέρεται έτσι και όχι να έχει βαλθεί να κάνει τη δική σου ζωή δύσκολη. Ίσως φέρεται έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος που έχει να επικοινωνήσει. Ίσως χρειάζεται να ψάξεις περισσότερο για να βρεις τη ρίζα του προβλήματος. Τελευταία κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές η παρακάτω εικόνα:



Σάββατο, 8 Σεπτεμβρίου 2018

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Α' μέρος)

Το δύσκολο παιδί...

Το παιδί που θεωρείται κακό , θέτει  τους δικούς του όρους και συχνά  προκαλεί προβλήματα στον περίγυρό του.
Το παιδί που θυμώνει εύκολα και δυσκολεύεται να εκφράσει το θυμό του με τρόπο που να είναι κοινωνικά αποδεκτός.
Το παιδί που αμφισβητεί τα όρια και φέρνει εμάς στα δικά μας. Που αμφισβητεί τους κανόνες και το κατεστημένο.
Το παιδί που ψάχνει το γιατί και δεν αρκείται στο γιατί έτσι ή γιατί το λέω εγώ σαν εξήγηση. Που αρνείται να κάνει κάτι αν δε θέλει, όσο κι αν θέλεις και χτυπιέσαι εσύ!
Το παιδί που βαριέται να περιμένει τη σειρά του και δεν κάθεται ήσυχα στο θρανίο του. Που είναι έξυπνο και δημιουργικό, που πρέπει να κάνει κάτι για να το μάθει.
Το παιδί που είναι έντονο και  παθιάζεται με τα ενδιαφέροντά και το τα πιστεύω του. Που είναι ευσυνείδητο και αφοσιωμένο σ' αυτό που κάνει.
Το παιδί που είναι ριψοκίνδυνο και αγνοεί τα πρόσεχε και τα μη γιατί ξέρει ότι μπορεί να τα καταφέρει.


Το παιδί που θα μας γίνει τσιμπούρι μέχρι να του δώσουμε σημασία γιατί έχει μεγάλη ανάγκη για επιβεβαίωση.
Το παιδί που θα κάνει κάτι ξανά και ξανά μέχρι να γίνει τέλειο, όσο κι αν επιμένουμε εμείς ότι, εντάξει βρε παιδάκι μου, καλό είναι κι έτσι. Που θέλει να τα καταφέρει μόνο του, το ανεξάρτητο.
Το παιδί που δε θα μπει σε καλούπια και οι συνηθισμένες μέθοδοι πειθαρχίας δεν το αγγίζουν.
Το παιδί που θα σε κοιτάξει μες τα μάτια με υπεροπτικό ύφος και θα σου πει με πείσμα "όχι".

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2018

Σχολείο και πάλι...

Μπήκε ο Σεπτέμβρης!

Αχ! Τελείωσε ένα υπέροχο, νωχελικό καλοκαίρι όπου ξυπνούσαμε όποτε θέλαμε, βλέπαμε τηλεόραση και παίζαμε ηλεκτρονικά χωρίς όριο, πηγαίναμε ατελείωτες βόλτες έξω, κολύμπούσαμε και κάναμε ποδήλατο.
Θα περάσουμε σε λίγες μέρες στο κοιμήσου νωρίς, ντύσου, πλύσου και στολίσου να πας σχολείο, πού είναι τα παπούτσια σου, άντε ακόμα κλπ κλπ!!!


Δύσκολη η προσαρμογή (για όλους)

Η μετάβαση από την ανεμελιά και τον αυθορμητισμό στο καινούργιο δομημένο πρόγραμμα δεν είναι εύκολη για κανέναν από μας. Ούτε για τους γονείς που θα τρέχουν πανικόβλητοι για να τα προλάβουν όλα, ούτε για τους εκπαιδευτικούς που θα προσπαθούν να οργανώσουν τα μαθήματά τους με τον καλύτερο τρόπο και φυσικά ούτε για τα παιδάκια μας που σίγουρα ζορίζονται άλλα λίγο, άλλα περισσότερο στο σχολείο.

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Οθόνες και επιπτώσεις στο παιδί

Είσαι για καφέ με μια φίλη σου και το τρίχρονο αγοράκι σου. Σαν καλή μαμά, έχεις μαζί σου προμήθειες για να το κρατήσεις απασχολημένο. Αυτοκινητάκια, μπογιές και μολύβια, βιβλιαράκια κλπ.Το παιδάκι παίζει λίγο με το ένα, λίγο με το άλλο, στο τέλος βαριέται και αρχίζει να δυσανασχετεί. Σηκώνεται, πάει γύρω γύρω, αρχίζει να ενοχλεί τους άλλους πελάτες που σε κοιτάζουν κάπως. 
Εσύ δεν έχεις προλάβει να σταυρώσεις κουβέντα με τη φίλη σου και ... τι να κάνεις;; Επιστρατεύεις τα μεγάλα μέσα! Το κινητό σου!


Το παιδάκι ξαφνικά γίνεται αρνάκι! Ακίνητο κι αμίλητο! Συγκεντρωμένο στην οθόνη. Κι εσύ μπορείς άνετα τώρα να απολαύσεις τον καφέ σου και να συνεχίσεις αμέριμνη την κουβέντα με τη φιλενάδα.
Δεν είσαι βέβαια μόνο εσύ, όλος ο κόσμος το κάνει. Η εύκολη λύση. Όμως εκτός από εύκολη, αυτή η λύση είναι ασφαλής;; 

Παρασκευή, 24 Αυγούστου 2018

Όλα είναι στο μυαλό μας!

Περίπτωση πρώτη:

Είσαι μαμά και πας μαζί με το παιδί στο πάρτι γενεθλίων του φίλου του. Όλα πάνε μια χαρά (ή έτσι νομίζεις...). Ξαφνικά, η μικρή έρχεται και σου λέει: "Θέλω να φύγω τώρα, με ενοχλούν τα παιδιά!". Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, τίποτα δεν πιάνει. Θέλει να φύγει, και θέλει να φύγει τώρα!!!
Τι να την έπιασε;


Περίπτωση δεύτερη:

Είσαι δάσκαλος στο σχολείο και ξαφνικά στην αυλή μπροστά σου ένας πιτσιρίκος σπρώχνει το φίλο του (ενώ μέχρι τώρα φαινόταν να παίζουν μια χαρά!) και του φωνάζει "Φύγε, δε σε θέλω!"
Τι έπαθε ξαφνικά;

Δευτέρα, 20 Αυγούστου 2018

Δεν ακούει αυτό το παιδί!

Έλα εδώ βρε παλιόπαιδο!!!! 
Γιατί με κουράζεις;
Γιατί δεν ακούς;;; Θα με σκάσεις εσύ!
Αχ! Αυτό το παιδί δεν κάνει ποτέ αυτό που λέω!
...και το καταπληκτικό: Θα το πω στον πατέρα σου και θα δεις τι θα πάθεις!!!


Όλοι μας έχουμε ακούσει ή ακόμα και πει πάνω στα νεύρα μας αυτές τις φράσεις ή και κάποιες παρόμοιες... Και αν δεν τις έχουμε πει, τις έχουμε σκεφτεί και σίγουρα έχουμε αισθανθεί το θυμό, την απελπισία, την κούραση που τις συνοδεύουν. Την αίσθηση ότι κάτι δεν κάνουμε καλά, κάτι μας ξεφεύγει. Βλέπουμε τα άλλα τα παιδιά, τα ήσυχα, και λέμε γιατί αυτά και όχι το δικό μας. Κρίνουμε πολύ βιαστικά και πολύ αυστηρά τον εαυτό μας και τα παιδιά μας.

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Καλώς ήρθατε!!!

Είμαι η Χριστίνα και αυτή είναι η πρώτη μου προσπάθεια δημιουργίας ενός blog. Είμαι καθηγήτρια ξένων γλωσσών και δίδαξα περίπου είκοσι χρόνια σε σχολεία και πανεπιστήμια στην Ελλάδα και στην Αμερική. Έχω πτυχία σχετικά με τη διδασκαλία μικρών παιδιών και όχι μόνο, παρακολούθησα αμέτρητα σεμινάρια, διάβασα άλλα τόσα βιβλία διδακτικής και σχετικά με την ανάπτυξη των παιδιών.

Κάποτε νόμιζα ότι λόγω επαγγέλματος ήξερα πολλά για την ανατροφή των παιδιών και ότι θα ήμουν έτοιμη όταν θα έρχοταν το δικό μου. Αμ δε!!! Πόσο μεγάλο λάθος έκανα!!! Άλλο να έχεις τα παιδιά των άλλων και να κάνεις συγκεκριμένα πράγματα μαζί τους για μια-δυο ωρίτσες και άλλο να έχεις το δικό σου 24 ώρες το εικοσιτετράωρο!!!