Οι δυο τρόποι σκέψεως που επηρεάζουν τη ζωή μας.

Έχετε ποτέ αναρωτηθεί γιατί κάποιοι άνθρωποι τα παρατάνε εύκολα, με την πρώτη δυσκολία, με το πρώτο εμπόδιο; Γιατί με την πρώτη αποτυχία, ή ακόμα χειρότερα, πριν καν προσπαθήσουν λένε, "Εγώ δεν είμαι καλός στα μαθηματικά, στο μπάσκετ, στη μουσική....";
Έχετε επίσης ποτέ αναρωτηθεί, γιατί κάποιοι άλλοι δεν το βάζουν κάτω, δεν πτοούνται, επιμένουν και προσπαθούν μέχρι να τα καταφέρουν;
Η εξήγηση, σύμφωνα με έρευνες που έχουν γίνει, είναι η εξής: υπάρχουν δυο τρόποι σκέψης. 

Μαμά, τι κάνουν αυτοί οι γυμνοί;

Το παιδί είδε πορνό. Τι κάνουμε τώρα;

Κάνεις αυτό που μπορείς για να προστατεύσεις το γλυκό σου το παιδάκι, χωρίς να είσαι ειδικός στην τεχνολογία. Χρησιμοποιείς γονικό έλεγχο και φίλτρα στον υπολογιστή.  

Και όμως συμβαίνει. Και δεν φταις εσύ, ούτε είσαι κακός γονιός. Όλοι οι γονείς στις μέρες μας το αντιμετωπίζουν αργά ή γρήγορα.

Κάθεστε να δείτε μια παιδική ταινία στον υπολογιστή και ξαφνικά ανοίγει ένα παράθυρο με πορνό. Ή πάτε μια βόλτα στο πάρκο και τυχαίνει κάποια μεγαλύτερα παιδιά να βλέπουν στο κινητό. 

Τα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε που ήσουν εσύ παιδί και αλλάζουν συνεχώς με τρελούς ρυθμούς. Τότε έπρεπε να ψάξεις για να βρεις κάποιο περιοδικό ή άλλο πορνογραφικό υλικό. Τώρα πια το βρίσκεις με ένα κλικ, ή μάλλον σε βρίσκει αυτό.
Υπάρχει σε χιλιάδες διαδικτυακές σελίδες, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και είναι εύκολα προσβάσιμο από τις τηλεοράσεις, τους υπολογιστές, τα τάμπλετ και τα κινητά. Τα στατιστικά στοιχεία είναι τρομακτικά: Η βιομηχανία της πορνογραφίας έχει $97 δισεκατομμύρια κέρδη και το 30% των δεδομένων στο διαδίκτυο έχει να κάνει με πορνογραφία. Από την άλλη, κάποιες έρευνες λένε ότι ο μέσος όρος ηλικίας των παιδιών που εκτίθενται σε τέτοιο υλικό είναι τα 11 χρόνια και άλλες, πιο πρόσφατες τα 8 χρόνια. 

Μας κοιτάνε όλοι. Και τώρα;

Συμβαίνει πάντα όταν το μόνο που θες είναι να μη συμβεί. Σε οικογενειακές συγκεντρώσεις, σε παιδικά πάρτι, στο πάρκο, σε εστιατόρια, στις κούνιες, σε μαγαζιά. Όταν είσαι εκτός σπιτιού και υπάρχει κόσμος που βλέπει, παρακολουθεί και περιμένει να σχολιάσει την αντίδρασή σου.

Το παιδί αρχίζει να γκρινιάζει, να φωνάζει, να τρέχει, να φέρεται δηλαδή με τρόπο που ο μέσος άνθρωπος θεωρεί άσχημο και μη αποδεκτό. Κι εσύ νιώθεις λες και είστε πάνω στη σκηνή του θεάτρου, με όλους τους προβολείς στραμμένους πάνω σας! Νιώθεις τα μάτια που σε κοιτούν και περιμένουν τι θα κάνεις για να σε κρίνουν. Πώς να αντιδράσεις για να μην θεωρηθείς πολύ επιεικής ή υπερβολικά αυστηρός, για να μην σε θεωρήσουν κακό γονιό; 

Τα παιδιά με την ταμπέλα.

Είναι τα διαφορετικά παιδιά. Τα παρεξηγημένα. Αυτά με τον διαφορετικό τρόπο σκέψης, αυτά που δεν μπαίνουν σε καλούπια. Αυτά που με την πρώτη ματιά φαίνονται κακομαθημένα, αγενή, παράξενα, άτακτα, υπερκινητικά, ενοχλητικά, αφηρημένα, κλπ, κλπ! Που δημιουργούν θέματα στην τάξη, με τους συμμαθητές, με τους δασκάλους.   
   Που οι παλιές, καλές και δοκιμασμένες μέθοδοι διαπαιδαγώγησης και πειθαρχίας δεν τα αγγίζουν. Τα παιδιά που παραπέμπονται σε ειδικούς για αξιολόγηση, οι οποίοι, αφού τα εξετάζουν, τους κολλάνε μια ταμπέλα με το όνομα της δυσλειτουργίας που θεωρούν ότι έχουν, και τα παραπέμπουν σε άλλους ειδικούς για θεραπεία. Οι οποίοι προσπαθούν να τα "επιδιορθώσουν", λες και είναι χαλασμένα. 

Το παιδί σου σ'εκνευρίζει αφάνταστα!

Δεν σταματάει με τίποτα!!!

Μιλάει συνεχώς. Συνεχώς όμως! Κι αν δεν μιλάει σε σένα, μιλάει στον εαυτό του ή κάνει διάφορους θορύβους. Ειδικά την ώρα που εσύ έχεις τέτοια κούραση που το μόνο που θες είναι να την αράξεις στον καναπέ και να μην κάνεις τίποτα. Και τότε έρχεται και σου κάνει τις ίδιες ερωτήσεις ξανά και ξανά!

Βέβαια, κωφεύει χαρακτηριστικά όταν εσύ του κάνεις μια ερώτηση ή του ζητήσεις, ας πούμε, να πάει να κάνει μπάνιο ή να μαζέψει τα παιχνίδια του.

Από την άλλη, είναι και η ύποπτη ησυχία. Όταν για ώρα μένει στο δωμάτιό του και δεν ακούγεται. Τη στιγμή που θα σκεφτείς τι να συμβαίνει άραγε, θα βγει λερωμένο από πάνω ως κάτω με μπογιές κρατώντας όλο περηφάνια το έργο του: "Κοίτα τι έφτιαξα για σένα, μαμά!!!"
Άντε, μαμά, για να σε δούμε τώρα! Πώς θα το χειριστείς το θέμα;;;;

Και κινείται συνεχώς. Μα συνεχώς! Εκεί που κάθεται, θα σηκωθεί ξαφνικά και θ΄αρχίσει να χοροπηδάει πάνω κάτω.  Ή εκεί που σε παίρνει ο γλυκός ο ύπνος στον προαναφερθέντα καναπέ, θα πέσει πάνω σου απότομα και θα πεταχτείς μέχρι το ταβάνι!

Αλλά μην τυχόν και του πεις να ετοιμαστεί για να πάτε κάπου που δεν θέλει. Τότε θα κάτσει κατάχαμα και δεν θα σηκώνεται με τίποτα! 

Στόχοι για τη νέα χρονιά και 4 τρόποι να τους κάνουμε πραγματικότητα!

Καινούργια χρονιά, καινούργια αρχή!

Κάθε Γενάρη λες και γίνεται κάτι μαγικό. Λες και ξεχνάμε το φορτίο που σέρναμε πίσω μας μέχρι το Δεκέμβρη, τα αποκλείεται, τα δεν μπορώ, τα δεν είναι αυτά για μένα, τους περιορισμούς που βάζουμε στον εαυτό μας. Λες και σέρνεται επιδημία αισιοδοξίας και ελπίδας και την κολλάνε όλοι! Τι κι αν δεν έχω πατήσει στο γυμναστήριο εδώ και κάτι μήνες, από Γενάρη θα πηγαίνω κάθε μέρα. Τι κι αν καπνίζω σαν φουγάρο, με το που μπει η καινούργια χρονιά θα το κόψω μαχαίρι. Τι κι αν δεν βάζω δεκάρα στην άκρη, με το που θα πέσει ο πρώτος μισθός του χρόνου θ΄αρχίσω αποταμίευση!

Το θέμα είναι πώς θα μπορέσουμε να κάνουμε αυτή την αισιοδοξία και αποφασιστικότητα να κρατήσει και τους δώδεκα μήνες της καινούργιας χρονιάς και να μην ξεφουσκώσει με το που θα μπούμε και πάλι στη ρουτίνα της καθημερινότητας. Για να δούμε λοιπόν....
Υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε για να πετύχουμε επιτέλους τους στόχους για τη καινούργια χρονιά που θέλαμε να πετύχουμε από πέρυσι, είχαμε βάλει από πρόπερσι, ήδη σχεδιάσει από παραπρόπερσι και υποσχεθεί στον εαυτό μας να πετύχουμε ακόμα πιο πριν;;;;;

Χριστουγεννιάτικες σκέψεις

Χριστούγεννα από Οκτώβρη;

Είναι η ιδέα μου ή τα Χριστούγεννα έρχονται όλο και πιο νωρίς χρόνο με τον χρόνο; Πριν μερικά χρόνια, στις αρχές του Δεκέμβρη εμφανίζονταν δειλά-δειλά τα πρώτα στολίδια στα μαγαζιά και οι πρώτες χριστουγεννιάτικες διαφημίσεις στην τηλεόραση και τα περιοδικά. Στα περισσότερα σπίτια αρχίζαμε σιγά-σιγά να στολίζουμε στα μέσα του μήνα. Υπήρχαν και κάποιοι που στόλιζαν στις αρχές αλλά ήταν η μειοψηφία και τους θεωρούσαμε υπερβολικούς. Καλά θυμάμαι, έτσι δεν είναι;

Και ξαφνικά... λες και μεταφέρθηκε η γιορτή! Στολισμοί καταστημάτων και διαφημίσεις από τον Οκτώβρη, αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από το Νοέμβρη με φωτογραφίες τέλειων γιορτινών σαλονιών συνοδευόμενες με σχόλια του στυλ "Στολίσαμε επιτέλους και φέτος! Αργήσαμε λίγο!"

Αργήσαμε λίγο;;; Το Νοέμβρη;;; Τι έγινε ρε παιδιά;; Έχασα κάτι;; Μήπως δεν κατάλαβα καλά;;;
Μας ρούφηξε η τεχνητή δίνη της μανίας των Χριστουγέννων;;; Αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να στολίσουμε, να ψωνίσουμε, να δείξουμε ότι δεν μείναμε πίσω στον αγώνα δρόμου των γιορτών;;

7 σίγουροι τρόποι για να μην έχεις επαφή με τους μαθητές σου.

Είναι πολύ εύκολο!

Θέλεις να μείνεις στη μνήμη των μαθητών σου ως ο χειρότερος εκπαιδευτικός που γνώρισαν ποτέ; Ακολούθησε αυτές τις συμβουλές και σίγουρα θα τα καταφέρεις.

1.  Υποτίμησέ τους.

Κάνε αυτούς που δυσκολεύονται να αισθανθούν άσχημα. Αποκάλεσέ τους ηλίθιους, χαζούς, πες τους ότι δεν θα καταφέρουν τίποτα στη ζωή τους επειδή δεν είναι καλοί στο μάθημά σου.

2. Φώναζε.

Πολύ. Και με την παραμικρή αφορμή. Έτσι θα χάσεις εντελώς το σεβασμό τους. Σιγά μην κάτσεις να ηρεμήσεις και να μιλήσεις με σταθερότητα και ψυχραιμία!

Τι κρύβει το παγόβουνο;

Ένα δέκατο.

Φανταστείτε ένα παγόβουνο, ένα τεράστιο, γιγάντιο όγκο από πάγο που φαίνεται να επιπλέει με μαγικό τρόπο στη μέση του ωκεανού. Αναρωτηθήκατε ποτέ τι το κρατάει στην επιφάνεια; Τι υπάρχει από κάτω; Ξέρετε ότι αυτό που βλέπετε είναι μόνο το ένα δέκατο ολόκληρου του παγόβουνου; Το ένα δέκατο!!! Ένα τόσο μικρό τμήμα του παγόβουνου, και όμως μπορεί να βουλιάξει ολόκληρα πλοία! Το ένα δέκατο!!! Αυτό σημαίνει ότι το 90% του παγόβουνου βρίσκεται κρυμμένο κάτω από την επιφάνεια του νερού και δε μπορούμε να το δούμε!!! Αν θέλουμε να το εξερευνήσουμε, χρειαζόμαστε ειδικό εξοπλισμό, ικανότητες και εργαλεία. 

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Μέρος Γ' και τελευταίο: Στο σπίτι)

Το να είσαι γονιός ενός δύσκολου παιδιού είναι δύσκολο!

Δεν είναι καθόλου απλό. Το παιδί βάζει τους δικούς του όρους στο παιχνίδι, πάει από το ένα άκρο στο άλλο σε κλάσματα δευτερολέπτου, δεν πειθαρχεί. Αναγκάζεσαι να γίνεις εσύ κακός αλλά κι αυτό δεν είναι λύση. Τι θα γίνει λοιπόν;

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Μέρος Β': Στην τάξη)

Την ώρα που προσπαθείς να διδάξεις έναν δύσκολο κανόνα γραμματικής στην τάξη σου, είσαι απόλυτα συγκεντρωμένη και οι περισσότεροι μαθητές παρακολουθούν αφοσιωμένοι, ακούγεται ένα ΜΠΑΜ!!! Γυρνάς και τι να δεις: πάλι τα κατάφερε ο ίδιος μαθητής να σου χαλάσει το μάθημα!!! Αυτή τη φορά έπεσε στο πάτωμα, ενώ τον είχες προειδοποιήσει τόσες φορές, αφού τον έβλεπες να κάνει κούνια στην καρέκλα! Πάντα κάτι θα κάνει να ενοχλήσει αυτό το παιδί. Θα τραβήξει τα μαλλιά της μπροστινής που φυσικά θα βάλει τα κλάματα, θα χτυπήσει τους άλλους, θα σηκωθεί και θα κάνει βόλτες στην τάξη σε άσχετες στιγμές, θα νευριάσει δίχως φανερό λόγο, θα μιλήσει άσχημα σε σένα και τους συμμαθητές του και άλλα πολλά. 

Τι του έκανες παρατηρήσεις, τι τον κράτησες μετά το μάθημα να του μιλήσεις, τι δοκίμασες συστήματα επιβράβευσης με αυτοκόλλητα και δωράκια, τι του φέρθηκες με αυστηρότητα, μέχρι  στο διευθυντή τον έστειλες και κάλεσες τους γονείς... Τίποτα δεν άλλαξε!

Έχεις αρχίσει να κουράζεσαι και να απελπίζεσαι, να αντιπαθείς το παιδάκι, να το συζητάς με συναδέλφους μήπως έχουν καμία καλύτερη ιδέα, να το σκέφτεσαι ακόμα κι όταν είσαι σπίτι, να νομίζεις ότι φταις εσύ...

Ενδιαφέρον και αγάπη

Ξεκίνα να το καλημερίζεις και να το ρωτάς πώς είναι. Δείξε πραγματικό ενδιαφέρον γι΄αυτά που σου λέει. Δείξε του ότι χαίρεσαι που είναι στην τάξη σου. Το παιδάκι έχει συνηθίσει να νομίζουν όλοι ότι φταίει αυτό, να το κατηγορούν και να το επιπλήττουν. Θα ξαφνιαστεί ευχάριστα όταν δει ότι κάποιος του φέρεται διαφορετικά, θέλει να το ακούσει και πιστεύει στις ικανότητές του. 

Μην το παίρνεις προσωπικά

Το πιο πιθανό είναι το παιδάκι να έχει κάποιες δυσκολίες που το κάνουν να φέρεται έτσι και όχι να έχει βαλθεί να κάνει τη δική σου ζωή δύσκολη. Ίσως φέρεται έτσι γιατί είναι ο μόνος τρόπος που έχει να επικοινωνήσει. Ίσως χρειάζεται να ψάξεις περισσότερο για να βρεις τη ρίζα του προβλήματος. Τελευταία κυκλοφορεί σε διάφορες παραλλαγές η παρακάτω εικόνα:

Ο μύθος του δύσκολου παιδιού (Α' μέρος)

Το δύσκολο παιδί...

Το παιδί που θεωρείται κακό , θέτει  τους δικούς του όρους και συχνά  προκαλεί προβλήματα στον περίγυρό του.
Το παιδί που θυμώνει εύκολα και δυσκολεύεται να εκφράσει το θυμό του με τρόπο που να είναι κοινωνικά αποδεκτός.
Το παιδί που αμφισβητεί τα όρια και φέρνει εμάς στα δικά μας. Που αμφισβητεί τους κανόνες και το κατεστημένο.
Το παιδί που ψάχνει το γιατί και δεν αρκείται στο γιατί έτσι ή γιατί το λέω εγώ σαν εξήγηση. Που αρνείται να κάνει κάτι αν δε θέλει, όσο κι αν θέλεις και χτυπιέσαι εσύ!
Το παιδί που βαριέται να περιμένει τη σειρά του και δεν κάθεται ήσυχα στο θρανίο του. Που είναι έξυπνο και δημιουργικό, που πρέπει να κάνει κάτι για να το μάθει.
Το παιδί που είναι έντονο και  παθιάζεται με τα ενδιαφέροντά και το τα πιστεύω του. Που είναι ευσυνείδητο και αφοσιωμένο σ' αυτό που κάνει.
Το παιδί που είναι ριψοκίνδυνο και αγνοεί τα πρόσεχε και τα μη γιατί ξέρει ότι μπορεί να τα καταφέρει.

Το παιδί που θα μας γίνει τσιμπούρι μέχρι να του δώσουμε σημασία γιατί έχει μεγάλη ανάγκη για επιβεβαίωση.
Το παιδί που θα κάνει κάτι ξανά και ξανά μέχρι να γίνει τέλειο, όσο κι αν επιμένουμε εμείς ότι, εντάξει βρε παιδάκι μου, καλό είναι κι έτσι. Που θέλει να τα καταφέρει μόνο του, το ανεξάρτητο.
Το παιδί που δε θα μπει σε καλούπια και οι συνηθισμένες μέθοδοι πειθαρχίας δεν το αγγίζουν.
Το παιδί που θα σε κοιτάξει μες τα μάτια με υπεροπτικό ύφος και θα σου πει με πείσμα "όχι".

Σχολείο και πάλι...

Μπήκε ο Σεπτέμβρης!

Αχ! Τελείωσε ένα υπέροχο, νωχελικό καλοκαίρι όπου ξυπνούσαμε όποτε θέλαμε, βλέπαμε τηλεόραση και παίζαμε ηλεκτρονικά χωρίς όριο, πηγαίναμε ατελείωτες βόλτες έξω, κολύμπούσαμε και κάναμε ποδήλατο.

Θα περάσουμε σε λίγες μέρες στο κοιμήσου νωρίς, ντύσου, πλύσου και στολίσου να πας σχολείο, πού είναι τα παπούτσια σου, άντε ακόμα κλπ κλπ!!!

Δύσκολη η προσαρμογή (για όλους)

Η μετάβαση από την ανεμελιά και τον αυθορμητισμό στο καινούργιο δομημένο πρόγραμμα δεν είναι εύκολη για κανέναν από μας. Ούτε για τους γονείς που θα τρέχουν πανικόβλητοι για να τα προλάβουν όλα, ούτε για τους εκπαιδευτικούς που θα προσπαθούν να οργανώσουν τα μαθήματά τους με τον καλύτερο τρόπο και φυσικά ούτε για τα παιδάκια μας που σίγουρα ζορίζονται άλλα λίγο, άλλα περισσότερο στο σχολείο.

Οθόνες και επιπτώσεις στο παιδί

Είσαι για καφέ με μια φίλη σου και το τρίχρονο αγοράκι σου. Σαν καλή μαμά, έχεις μαζί σου προμήθειες για να το κρατήσεις απασχολημένο. Αυτοκινητάκια, μπογιές και μολύβια, βιβλιαράκια κλπ.Το παιδάκι παίζει λίγο με το ένα, λίγο με το άλλο, στο τέλος βαριέται και αρχίζει να δυσανασχετεί. Σηκώνεται, πάει γύρω γύρω, αρχίζει να ενοχλεί τους άλλους πελάτες που σε κοιτάζουν κάπως. 
Εσύ δεν έχεις προλάβει να σταυρώσεις κουβέντα με τη φίλη σου και ... τι να κάνεις;; Επιστρατεύεις τα μεγάλα μέσα! Το κινητό σου!

Το παιδάκι ξαφνικά γίνεται αρνάκι! Ακίνητο κι αμίλητο! Συγκεντρωμένο στην οθόνη. Κι εσύ μπορείς άνετα τώρα να απολαύσεις τον καφέ σου και να συνεχίσεις αμέριμνη την κουβέντα με τη φιλενάδα.
Δεν είσαι βέβαια μόνο εσύ, όλος ο κόσμος το κάνει. Η εύκολη λύση. Όμως εκτός από εύκολη, αυτή η λύση είναι ασφαλής;; 

Όλα είναι στο μυαλό μας!

Περίπτωση πρώτη:

Είσαι μαμά και πας μαζί με το παιδί στο πάρτι γενεθλίων του φίλου του. Όλα πάνε μια χαρά (ή έτσι νομίζεις...). Ξαφνικά, η μικρή έρχεται και σου λέει: "Θέλω να φύγω τώρα, με ενοχλούν τα παιδιά!". Βρε καλό μου, βρε χρυσό μου, τίποτα δεν πιάνει. Θέλει να φύγει, και θέλει να φύγει τώρα!!!
Τι να την έπιασε;

Περίπτωση δεύτερη:

Είσαι δάσκαλος στο σχολείο και ξαφνικά στην αυλή μπροστά σου ένας πιτσιρίκος σπρώχνει το φίλο του (ενώ μέχρι τώρα φαινόταν να παίζουν μια χαρά!) και του φωνάζει "Φύγε, δε σε θέλω!"

Τι έπαθε ξαφνικά;